„Będę silna. Wszystko mogę zrobić.”

Jeb.

„Nie jesteś. I nie możesz zrobisz.”

Staję się bezsilna wobec tych słabości. Bo to cholernie przykre. Zwykłe czynności, ot choćby umycie głowy, to wysiłek ponad moje siły. A gdy nawet moja upartość wygra potyczkę, to zapadam się w ciemność zanim zdążę spłukać pianę z włosów. I kolejną godzinę dochodzę do siebie. Żeby chociaż być w stanie utrzymać się pionie.

Mało przyjemne, wierz mi.

I jak zawsze jest mi z tym źle. Ze świadomością tego. Z myślą, że ktoś musi być obok. Że nie powinnam być nigdy sama pośród tłumu obcych ludzi, bo nie wiem czy ktoś by mi pomógł. Pewnie tak, ale jednak… A ja tak bardzo nie lubię prosić o pomoc. Sama, sama, sama. Wszystko wolę zrobić sama. Żeby nie czuć zależności, współczucia, litości.

Cholerne przekleństwo.

Na pewno…?

O większości chwil, gdy jest źle, nie mówię. Komu? A co najważniejsze, po co? Czyjeś zamartwianie się mi na pewno nie pomoże. A na wizyty u lekarzy nie mam ochoty. Więc jakoś ciągam noga za nogą. Choć czasami zastanawiam się jak to jest w ogóle możliwe.

Myśli. Myśli. Myśli. Miałam wrażenie, że z każdym dniem jest ich co raz mniej. Wrażenie. Złudna rzeczywistość. A niewinne pytania nieświadomych ludzi bolą niczym poruszona zadra wbita w serce. Nie zastanawiam się nad tym. Nie rozgryzam. Nie analizuję. Próbuję tak po prostu to przyjąć… Szkoda, że nie umiem…

Staram się jedynie nie odcinać od społeczeństwa. Gdzieś, kiedyś, czasami… spotykać się z ludźmi. Żeby nie zwariować. Żeby beznadziejnie, tak jak zawsze, nie tłumić wszystkiego w sobie.

Wyjazd do stolicy po niedzieli wydaje mi się całkowicie abstrakcyjny. Prawie miesiąc przerwy. I zero chęci, aby to zmienić. Pocieszam się jedynie tym, że w sumie to tylko miesiąc. Później powrót. Tak na stałe. Tak na zawsze…

Podobno cierpienie uszlachetnia. Tak więc cierpię. Cierpieniem być może niezasłużonym. A przynajmniej niezrozumiałym przeze mnie. Już nawet nie chce mi się pytać „Dlaczego?”. Nie wiem. I nie mam ochoty się dowiadywać.

Ale co się stało?

Jestem święcie przekonana, że gdy zaraz wezmę ten śmieszny aparat i go użyję, po kilku chwilach na ekraniku wyświetli się ikonka alarmująca, że moje serce chce wyskoczyć. Albo chociażby dostać zawału.

Tak. Zapierdziela jak mały samochodzik. Przeważnie ledwo można je było zmusić, aby biło przewidywane 70/min. Tak od tygodnia ograniczenie do 100 ma w poważaniu. A krew łomocze w ścianki naczyń krwionośnych niczym kafarem w zamknięte drzwi.

I tak sobie cierpię. Z przyczyn niewiadomych i niewyjaśnionych. Whatever. Ból fizyczny zawsze był łatwiejszy do zniesienia od bólu duchowego, sercowego czy psychicznego.

Tak więc… 2012! Niech będzie lepszy niż ostatni tydzień 2011.

przedmiotów zaliczonych: +2
dni wolnych: +12
śnieg: +∞
choinka: +1
bombki: -1
powodów do zadowolenia: +101

Czas zwątpienia, niepewności i strachu na szczęście minął. Przynajmniej na jakiś czas.

Teraz mogę swobodnie cieszyć się nadchodzącym czasem. Nastaje magia świąt. Za oknem biało. Ledwie wyczuwalny mróz sprawia, że powietrze jest niezwykle rześkie. Czekam aż się ściemni, żeby cieszyć się blaskiem mojej choinki. Nieduża i skromna, lecz bez niej nie wyobrażam sobie świąt. Gdzieś po kątach pochowane leżą prezenty. Podobno oprócz umiejętności darowania innym rzeczy, należy umieć też je przyjmować. Bawi mnie, i bardzo cieszy, wyraz twarzy bliskich w momencie, gdy dostają prezenty. Mix zmieszania, podziękowania, chęci odwdzięczenia się, zaskoczenia, radości. Wszystko to co chciałabym w nich zobaczyć.

Pomimo tych drobnych zamieszań w międzyczasie, jestem szczęśliwa. Może nie tryskam entuzjazmem na wszystkie strony, ale wypełnia mnie wewnętrzny spokój.

Ostatnio chyba zbyt często płaczę…

I właściwie nie wiem gdzie znalazłam siłę, żeby wziąć się za inżynierkę. Kilka dni wzięcia się w garść i praktycznie większość teorii została zgłębiona. Sinusoida. Ciężki początek, górnolotny środek i ponowny spadek. A we wtorek kolejna chwila prawdy. Nutka strachu? Załóżmy, że nie. Wmawiam sobie, że jest w porządku.

A w sercu… w sercu po staremu. Pika w swojej twardej skorupce. Zdaje się nie słyszeć tych wszystkich głosów rozbrzmiewających wokół. Jest święcie przekonane o swojej racji. I choć chwilami milknie, jakby nieco rozczarowane, to swoją siłą werbuje również umysł. Mózg może i ma jakieś swoje „ale”, jednak stara je jakoś logicznie wytłumaczyć lub znaleźć drobne wskazówki. Zbiera i zapisuje na liście wszelkie myśli i spostrzeżenia.

Małymi kroczkami zbliżają się kolejne święta. Moje i nie moje. Prezenty już są. Moje i nie moje.

Popołudnie dnia 15 listopada bieżącego roku będzie bardzo zacnym czasem. Bilet na tę okazję czeka.

Edit

Z nogami na stole, ciastem na talerzu, pepsi w butelce i głupim smutkiem w oczach rozkoszuję się ostatnimi chwilami przed odjazdem. Co jest najgorsze? Że wyjazdy na banalne 4 dni tak bardzo mnie dołują… Dlatego nienawidzę niedziel.